Gdyby w Dziedzinie Ekonomii nie kierowano się tylko wyrafinowanymi kalkulacjami, nastawionymi egoistycznie na własny zysk, lecz w sposób istotny dopuszczono by do głosu „Człowieka i Wymiar Miłości”, niektórzy oczywiście byliby mniej przesadnie bogaci, ale też nie byłoby tak szokującej biedy, tak wielkich nierówności gospodarczych, tak wielu niesprawiedliwości, tyle wyzysku słabszych i krwawych rewolucji, a także nie byłoby wie kryzysów.
Byłoby natomiast więcej sprawiedliwości, solidarności, dobra w perspektywie całej ludzkości, byłoby także więcej prawdziwego postępu.
Żyjemy w świecie w którym współczesna gospodarka przemysłowa, zwiększa ambicje i oczekiwania materialne człowieka co sprawia, że spycha ona na dalszy plan pozostałe wartości i cele społeczne, niezbędne dla prawdziwego rozwoju ludzkości oraz do godnej egzystencji społecznej.
Budowany współcześnie kapitał powinien opierać się na:
- zasadzie solidarności w wymiarze bytowym, opartej na egzystencjalnie odwzajemnionych stosunkach między jednostką a społeczeństwem,
- wymiarze powinnościom – moralnej odpowiedzialności za innych.
- zasadzie dobra wspólnego i pomocniczości.