W przeciwieństwie do protokołu z Kioto, który miał określone cele w zakresie emisji tylko dla krajów rozwiniętych, porozumienie paryskie wzywa wszystkie państwa do przyjęcia celów redukcji emisji dla całej gospodarki światowej. Ten „ogólnogospodarczy” wymóg oznacza, że pomimo braku wyraźnego odniesienia do lotnictwa – ani też nie wspomniano o żadnych innych konkretnych sektorach przemysłu – sektor lotniczy pozostaje objęty umową, podobnie jak wszystkie inne sektory.
Aby zapewnić zgodność z porozumieniem paryskim, konieczne jest włączenie emisji lotniczych do zobowiązań klimatycznych (znanych jako wkłady ustalane na szczeblu krajowym (NDC)). Takie włączenie zachęciłoby państwa do podjęcia działań, odpowiednio na poziomie krajowym i międzynarodowym, w celu zajęcia się wpływem lotnictwa na klimat
Obecnie przedstawiciele UE współpracują z agencją lotniczą ONZ, Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), nad przyjęciem globalnych środków mających ograniczyć emisję CO2 w ruchu lotniczym. Istnieje jednak ograniczona granica poziomu ambicji, na który może się zgodzić agencja ONZ licząca 193 członków. Dlatego pojawia się potrzeba bardziej ambitnych i skutecznych działań na szczeblach krajowych i regionalnych większości państw.