Po względnej stabilności w latach 1986-2002 ceny energii zaczęły rosnąć, szczególnie pod presją silnego popyt ze strony krajów wschodzących w połączeniu z niskimi stopami procentowymi.
Kryzys subprime, który rozpoczął się w 2007 r., osiągnął szczyt spekulacji: inwestorzy (kontraktów terminowych i innych pochodnych aktywów spekulacyjnych) zrezygnowali z nieruchomości (odpowiedzialnych za kryzys) na rzecz surowców, co doprowadziło do wzrostu cen energii.
Między 2010 r. a końcem 2013 r. miał miejsce wzrost cen, w kontekście znacznego popytu ze strony krajów wschodzących i kryzysów geopolitycznych eksporterów ropy. Ceny następnie utrzymywały się o 50 punktów powyżej poziomu z lutego 2022 r. i nie wywołały wtedy ani inflacji ani recesji.
Jeśli nie zrozumiałeś powyższych wyjaśnień, oto kilka wykresów obrazujących historyczne notowania i ropy i gazu – surowców bazowych w wytwarzaniu energii elektrycznej.
Wersja w przybliżeniu od 2017 r. może faktycznie budzić niepokój.
Podobnie przedstawia się sytuacja na rynku ropy naftowej. Możesz sprawdzić to samodzielnie na wykresach historycznych.
Jak można zauważyć historyczne szczyty w przeszłości – dużo wyższe od obecnych nie wywoływały tak wielkiej histerii na rynkach energetycznych i nie spowodowały wysokiej inflacji jaką obserwujemy od połowy 2019 r.
Podsumowując
Przyczyny od kilku lat wzrostu d cen energii leżą po stronie wadliwych regulacji unijnych oraz silnemu popytowi na surowce energetyczne z racji na wzrost konsumpcji w większości państw po pandemii.
Ten silny wzrost konsumpcji (zwiększający tym samym PKB) spowodowany jest silnymi transferami społecznymi (dawanie nie zarobionych pieniędzy obywatelom), tarczami antykryzysowymi i dużą podażą taniego pieniądza (przy historycznie niskich stopach procentowych i ujemnie oprocentowanych obligacji).
Obecne podwyżki stóp procentowych, przy tak rozpędzonej inflacji nie będą skuteczne, jeśli nie zostaną obniżone pasje i nie nastąpi wzrost wydajności. To proste i reguły ekonomii.