Kapitał nie jest celem sam w sobie gdyż, nie wytwarza wartości ludzkich i społecznych. Nie może więc być rozpatrywany niezależnie od człowieka, jako wartość sama w sobie, ale musi być widziany w służbie człowiekowi.
Żyjemy w świecie w którym współczesna gospodarka przemysłowa, zwiększa ambicje i oczekiwania materialne człowieka co sprawia, że spycha ona na dalszy plan pozostałe wartości i cele społeczne, niezbędne dla prawdziwego rozwoju ludzkości oraz do godnej egzystencji społecznej.
Współczesnemu wzrostowi gospodarczemu towarzyszy
często postępująca dekadencja, relatywizm moralny, niekontrolowana konsumpcyjna i życie na kredyt.
Liberałowie popierający mobilną siłę roboczą, otwartość handlu, deregulacje rynków finansowych i rezygnacjąc z kontroli nad rynkami kapitałowymi ukazują często korzyści na poziomie zagregowanym. Ignorują tym samym redystrybucję dóbr pomiędzy różnymi grupami społecznymi. Postrzegają oni globalne rynki jedynie jako miejsce afirmacji monopolistycznych zachowań według której można kompensować efekty dystrybucji kapitału wynikające z korzyści globalnej polityki liberalnej.
W ten sposób, współczesny globalny kapitalizm tworząc nową religię – pieniądza i bogactwa bardzo często alienuje człowieka jako jednostkę
z życia społeczno-gospodarczego, odrywając połączenie należnych
mu dóbr od potrzeb egzystencjalnych.
To prowadzi do nadmiernego konsumpcjonizmu, którego ostatecznym efektem jest dług.